قال الله تبارك و تعالى:

يا ايها الذين آمنوا كتب عليكم الصيام كما كتب على الذين من قبلكم لعلكم تتقون.

خداوند تبارك و تعالى مى‏فرمايد:

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد روزه بر شما نوشته (واجب) شد، چنانكه بر آنان كه پيش از شما بوده‏اند واجب شده بود باشد كه پرهيزگار شويد.

سوره بقره آيه 183

 به اشك ديده كوثر،به دست بسته حيدر،
به حق غربت مادر،به جان دخت بيغمبر
بيا اي يوسفزهرا
قسم برغربت مولا،به حق مادرت زهرا،
به آن انسيه حورا به آن حوريه عذرا
به اشك مادري تنها ميان كوچه اعدا،
به آن نيلي شده پيكر
بيا اي يوسف زهرا
به آن ريسمان افلاكي،به آن سرچشمه پاكي،
به حق كوچه غربت به آن اندوه غمناكي
به ابر چهره عصمت،به حق چادر خاكي
به خاك نيلي معجر
بيا اي يوسف زهرا
به آن زخمي شده بازو،به خون رفته ازپهلو،
به حق مادري نيلي كه از همسر گرفته روپس
ازآن ضربه سيلي
بيا اي يوسف زهرا
به آن ياس غريبانه، به خون شمع پروانه،
به سوز سينه اي خونين زميخ درب كاشانه
به حق مادري غمگين كه گم كرده ره خانه
ميان كوچه ومعبر
بيا اي يوسف زهرا ......
بيا و قبر مخفيش براي ما تو پيدا كن
(اللهم عحل لوليك الفرج )

چرا شيعيان به هنگام زيارت، در و ديوار حرم را مى بوسند و به آنها تبرّك مى جويند؟

پاسخ: تبرك جستن به آثار اولياي  خدا، مسأله اي  نيست كه هم اكنون در ميان گروهي  از مسلمانان پديد آمده باشد، بلكه ريشه هاي  اين رفتار را در ژرفاي  تاريخ زندگاني  رسول خدا و صحابه آن حضرت مي توان يافت.

نه تنها پيامبر گرامي  و ياران وي ، بلكه پيامبران پيشين نيز، بدين امر مبادرت مي ورزيدند. و اينك دلايل مشروع بودن تبرّك به آثار اوليا از ديدگاه كتاب و سنّت را از نظر شما مي گذرانيم:

1-  در قرآن كريم مي خوانيم: هنگامي  كه يوسف صديق، خود را به برادران خويش معرفي  كرد و آنان را مورد بخشودگي  قرار داد، فرمود:

«إذهبوا بقميصي  هذا فألقوه علي  وجه أبي  يأت بصيراً»[1]

اين پيراهن مرا با خود ببرند و بر صورت پدرم (يعقوب) افكنيد تا ديدگانش بينا گردد.

سپس مي فرمايد:

«فلما أن جاء البشير ألقاه علي  وجهه فارتدّ بصيراً»[2]

آنگاه كه مژده دهنده، آن پيراهن را بر رخسار او افكند، بينايي  وي  بازگشت.

اين سخن گوياي  قرآن، گواه روشني  بر تبرك جستن پيامبر خدا (يعقوب) به پيراهن پيامبري  ديگر (حضرت يوسف) مي باشد، بلكه بيانگر آن است كه پيراهن ياد شده، موجب بازگشت بينايي  حضرت يعقوب گرديد.

آيا مي توان گفت رفتار اين دو پيامبر گرامي ، از چارچوب توحيد و پرستش خدا خارج بوده است؟!

2-  شكي  نيست كه پيامبر گرامي  اسلام، به هنگام طواف خانه خدا، حجر الاسود را استلام مي نمود و يا مي بوسيد.

امیدوارم که از وبلاگ بهره کافی را برده باشید.

راستی ببخشید از اینکه یه چند وقتی بروز نبودم.

انشاالله از حالا به بعد با تمام قوا بروزم.

با نظرات خود مرا همراهی کنید.

یا علی مدد

عبدالزهرا

میلاد امام حسین مبارک باد

ولادت حضرت علی و روز پدر مبارک

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
(شهریار)
همه ما حضرت علی (ع) را می شناسیم و می دانیم  علی (ع) کیست …فقط چند مطلب در مورد زندگی ایشان که می توانیم بیشتر از آنها استفاده کنیم را در زیر می نویسم…
حضرت علی (ع) در نامه ای به عثمان بن حنیف چنین می نویسند:
بدان که امام شما از دنیایش به این دو جامه کهنه و از غذاها به دو قرص نان اکتفا کرده است. آگاه باش! شما توانایی آن را ندارید که چنین باشید، اما مرا با ورع، تلاش، عفت، پاکی و پیمودن راه صحیح یاری دهید.
حضرت علی (ع) چگونه با زنان و دختران ارتباط داشتند؟
چگونگی ارتباط داشتن با زنها و دخترها نامحرم در جامعه، یکی از معضلات امروز جوان ها است. بخاطر اینکه نه الگوی مناسبی در مورد آ‌ن ارائه شده است و نه دیدگاه دین در مورد آن به خوبی مشخص و تبیین شده است. تازه، تندروی ها و کج رویهای گروهها و طبقات گوناگون در مرحله عمل را هم به آن اضافه کنید.
اگر به سیره امیرالمؤمنین دقت کنیم ،‌می بینیم که حضرت علی (ع) در سنین جوانی با زنان سالخورده اسلام سلام و احوالپرسی می نمود ولی با دختران و زنان جوان نه! حتی سلام هم نمی کرد. در حالیکه پیامبر در همان زمان با زنان و دختران هم سلام و احوالپرسی می کردند. چون زمانی که علی (ع) 20 ساله و در عنفوان (دوران جوانی)، جوانی چنین عمل می نمود، پیامبر اکرم (ص) قریب 50 سال از عمر شریفشان می گذشت بنابراین از آنجا که احتمال پیش آمدن گناه دست کم برای طرف مقابل دور از ذهن نبود،‌ علی (ع) این تربیت شده مکتب پیامبر به عنوان یک جوان سعی داشت مسائل ارتباطی و حدود بین دختر و پسر یا به عبارتی زن و مرد را مراعات کند. هر چند وجود نازنین آن حضرت مبرا و پاکیزه از هر گونه آلودگی بود.
از طرفی پیامبر سه دختر جوان به نام های زینب، ام کلثوم و فاطمه در خانه داشتند. حضرت علی (ع) با اینکه از کودکی به این خانه رفت و آمد داشتند،‌ اما در این رفت و آمدها نهایت دقت را به عمل می آوردند. در حالیکه همین علی (ع) در دوران خلافتش، وقتی که حدود 60 سال سن داشت و همسر شهیدی را نیازمند کمک دید، به یاری او شتافت.
پس در ارتباط با افراد نامحرم ،‌چیزی که بیش از عوامل دیگر اهمیت دارد؛ نیت و انگیزه طرفین و از همه مهمتر عدم امکان وجود مفسده درا ین ارتباط برای هر دو نفر است!
یاری رساندن به نیازمند و در طلب رضای خدا آنهم در حد ضرورت مطلوب است و لیکن این سیره جدای از بهانه جویی برای آشنایی و استمتاعات و لذت جویی و هرگونه آلودگی دیگر است.
به راستی که کسی چون حضرت علی (ع)، در سنین جوانی اش و در ریزترین حرکات و رفتارهایش بهترین الگوی نسل ماست.

درباره زندگی امیرالمؤمنین چه فکر کرده اید؟
فکر می کنید تمام زندگی حضرت علی (ع) در جنگ و عبادت خلاصه شده است؟
حضرت علی (ع)، مردی خوش رو و خندان بوده اند. همیشه تبسم خوش آیندی بر لب داشته اند که دل مؤمنان را شاد می کرده است. ایشان تفریح هم می کرده اند. منتها تفریح در دیدگاه علی (ع) ولگردی و اتلاف وقت یا روز را به شب رساندن نبود.
پس تفریح علی (ع) چگونه بود ؟
علی (ع) کار را تفریح می دانست.
تفریح او را، مسافرت، کمک به دیگران، تحصیل و تدریس، سرودن، نوشتن، حفظ و قرائت قرآن، مباحثه، نگریستن به طبیعت و ورزش تشکیل می داد. پرداختن به ورزشهای شمشیربازی، پرتاب نیزه، اسب سواری، کشتی، وزنه برداری و شرکت در مسابقات ورزشی هم برای ایشان جنبه تفریح داشته است.

اکبری 1

اکبری2

بختیاری

سیب سرخی. بنی فاطمه

بنی فاطمه2

حدادیان1

حدادیان2

محمود کریمی1

محمود کریمی2

محمود کریمی3

بنی فاطمه 3

هلالی

 کلمات قصار حضرت علی (ع)

دیدو بازدید [دوستان و خویشاندان] با بدخویی نمی‏سازد [و مستلزم گشاده‏رویی و خوشخویی است].

چون زیارت کنی عزیزی را	روی خوش دار و خوی از آن خوش‏تر
چه اگر بدخویی کنی آن جا	آن زیارت شود هَبا و هَدَر

هیچ شرفی بلند پایه‏تر از مسلمانی نیست.

ای که در ذُلّ کفر ماندستی	عزّ اسلام داده‏ای از کف
گر شرف بایدت مسلمان شو	که چو اسلام نیست هیچ شرف

پناهی نیکوتر از پرهیزگاری نیست.

ای که از دفع لشکرِ آفات	عاجزی و ترا سپاهی نیست
درپناه ورع گریز از آنک	از ورع نیک‏تر پناهی نیست

هیچ شفیعی حاجت رواتر از توبه نیست.

ای که بی حد گناه کردستی	می‏نترسی از آن فعال شنیع؟
توبه کن تا رضای حق یابی	که به از توبه نیست هیچ شفیع

هیچ دردی بی‏درمان‏تر از نادانی نیست.

علم دُرّی است نیک با قیمت	جهل دردی است سخت بی درمان
نیست از جهل جز شقاوت نفس	نیست از علم جز سعادتِ جان

هیچ بیماری بدتر از بی‏عقلی نیست.

ای که روز و شب از طریق علاج	در فزونیّ جسم و جان خودی
پاره‏ای در خرد فزای که نیست	هیچ بیماریی چو کم خردی

خدای بیامرزد آن کس را که قدر خویش بشناسد و از حدّ خود در نگذرد.

رحمت ایزدی بر آن کس باد	که عنان در کف جنون ننهد
قدر خود را بداند و هرگز	قدم از حد خود برون ننهد

نصیحت کردن علنی اهانت و سرزنش است.

گر نصیحت کنی به خلوت کن	که جز این شیوه نصیحت نیست
هر نصیحت که بر ملا باشد	آن نصیحت به جز فضیحت نیست

  میلاد امام جواد (علیه السلام) بر شما مبارک .

امام جواد (ع) فرمود: مؤمن در هر حال نيازمند به سه خصلت است :
توفيق از طرف خداوند متعال ، واعظى از درون خود، قبول و پذيرش نصيحت كسى كه او را نصيحت نمايد.

و همچنين فرمود: با فضيلت ترين و ارزشمندترين عبادت ها آن است كه خالص و بدون ريا باشد.

...ولادت امام محمد باقر (ع) بر تمامی شیعیان مبارک باد...

 امروز نوعی چای كه معروف به چای گلابی می‌باشد بخرید،

 عرض كردم به روی چشم، اما از گرفتن پول امتناع كرده و گفتم پول موجود است، شما زحمت نكشید، فرمودند:

این پول نزدتان باشد لازم می‌شود،

بالاخره پول را از ایشان گرفته و در جیب خود گذاردم ولی چند روز گذشت و من فراموش می‌كردم چای بخرم.
یك روز ظهر كه برای آقای ناهار آورده بودم فرمودند:

آقای رضا چای را خریدید؟

گفتم: آقا جان برای امروز چای داریم، انشاءالله فردا حتماً چای را می‌خرم.
ایشان فرمودند:

خیر آقا جان شما دیگر چای نخرید،

 گفتم چرا آقا جان؟ می‌گیرم.
فرمودند: قبل از ظهر كه تشریف نداشتید و من تنها بودم، دلم گرفته بود، در آن هنگام توسلی خدمت حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) پیدا كرده و عرض كردم:

 آقا جان دلم گرفته است، یكی از دوستانتان را بفرستید كه به دیدنم آید و چای هم برایم بیاورد، آخر آقا رضا كه به فكر ما نیست.

آقا رضا می‌گفتند: از غفلت خود شدیداً ناراحت شده و حرفی نزدم و آنروز از ظهر تا شب در خدمتشان بودم تا اینكه شام را با ایشان صرف كرده و برای ایشان چای آوردم، هنگامی كه مشغول خوردن چای بودند، زنگ خانه به صدا درآمد، وقتی درب را باز كردم دیدم، حضرت آیت الله مرعشی نجفی می‌باشند، به ایشان تعارف كرده و گفتم بفرمایید داخل.
فرمودند:
 بروید از آقای مجتهدی اجازه بگیرید، اگر اجازه دادند مزاحم خواهم شد،

عرض كردم برای شما كه این حرفها نیست بفرمایید داخل، و به هر ترتیب ایشان را به اتاق اولی كه در بین راه بود آوردم، اما ایشان به اتاق آقا وارد نشدند و مجدداً فرمودند:
 كاری كه گفتم انجام دهید، از لطف شما خیلی ممنونم، اول باید اجازه بگیرم بعد داخل شوم،

 من هم كه می‌خواستم دستور ایشان را اطاعت كرده باشم خدمت آقای مجتهدی رفته و عرض كردم :

 آقا جان ،  آیت الله مرعشی نجفی هستند، هرچه اصرار كردم داخل نشدند.
آقا فرمودند:

ایشان را به داخل اتاق راهنمایی كنید،

 بنده هم فوراً پیام را به آقای مرعشی رسانده و ایشان وارد اتاق شدند بعد از اینكه آقای مجتهدی معانقه كردند؛ كمی نشستند و سپس گفتند :

 دیشب در خواب مشاهده كردم كه من و شما هر دو در مسجد الحرام هستیم، گاهی شما روضه می‌خوانید و من گریه می‌كنم و گاهی من روضه می‌خوانم و شما گریه می‌كنید، سپس دستی زیر عبا كردند و یك بسته چای گلابی بیرون آورده و به آقای مجتهدی تقدیم كردند و گفتند این هم چای گلابی كه از حضرت خواسته بودید، آقا هم چای را به من داده و فرمودند:

 آقا رضا جان از این چای دم كنید كه خوردن دارد.

 فوراً مقداری از آن چای دم كردم و با حضرات آقایان میل كردیم، بعد از آنكه آیت الله مرعشی نجفی چای را میل نمودند و می‌خواستند آنجا را ترك كنند، بنده زودتر دویدم و نعلین‌های ایشان را مقابل پاهایشان جفت كردم، در این هنگام دستی به سرم كشیده و فرمودند:

فرزندم قدر این مرد را بدان كه خیلی ارزش دارد.

چند وقت پیش آقایی که پسر عبدالباسط (قاری مشهور قرآن) بود در تلویزیون های عربی آمد و با گفتن نکته ای راجع به پدر خود باعث شد تا بزرگان اهل سنت دیگر نگذارند به تلویزیون بیاید و آن مطلب مهم را که ارزش دوستی با حضرت علی و فرزندانش علیهم السلام را می رساند مطرح کند. آن مطلب از این قرار است:

او می گفت: چندی پیش خواب پدرم را دیدم که با تمام اینکه در دنیا عمرش را بر سر قرآن گذاشت ولی حال به پشت درهای بهشت او را نگه داشته اند. از پدرم علت را جویا شدم٬ او گفت:چون اینجا رسیدم تا پشت درهای بهشت آمدم ولی ازاینجا جلوترنمی توانم بروم٬ چون به من گفتند: وارد شدن به جنت اعلی بستگی دارد به محبت شما به امیرالمومنین علی علیه السلام . و چون من سنی بودم در دنیا حق ورود به بهشت را ندارم.

آری٬ در روایات داریم هر آیه ای که بخوانیم در آخرت٬ یک درجه در بهشت بالاتر میرویم٬ اما وارد شدن به داخل بهشت در دست محبت به قسیم النار و الجنة (علی علیه السلام) است.

و اما حدیثی برای جواز لعن بر عمر و ابوبکر لعنةالله علیهما:

در کتابی از شیخ طوسی آمده امام صادق علیه السلام هنگامی که از نماز فارغ می شدند، بعد از تسبیحات حضرت زهرا سلام الله علیها بر چهار نفر لعن می کردند:

۱- ابوبکر  لعنةالله علیه  ۲- عمر لعنةالله علیه  ۳- عایشه  لعنةالله علیها ۴- معاویه  لعنةالله علیه